Hindistan’ın kurak kırsal bölgelerinde mevsimsel yağışların gözenekli zemin sebebiyle kaybolmasını engellemek amacıyla ırmak yatakları ve vadi tabanları binlerce ton kille kaplandı. Sıkıştırılan geçirimsiz toprak katmanı sayesinde havzada kalan tatlı sular, yer altı rezervlerini besleyerek kuyuların kurumasının tamamen önüne geçti.
Yoğun yağış dönemlerinde biriken tatlı su kaynakları, gevşek toprak yapısı yüzünden hızla derine kaçıyor ve dere yataklarının kısa sürede boşalmasına neden oluyordu. Bu hızlı kayıp hem köy kuyularındaki su miktarını kritik seviyelere düşürüyor hem de tarım alanlarının susuz kalmasıyla kronik bir krize dönüşüyordu.
Sorunu çözmek için harekete geçen yerel halk ve uzmanlar, kuruyan nehir güzergâhları ile gölet çanaklarına tonlarca killi toprak sererek iş makineleriyle sıkıştırdı. Suyla temas ettiğinde şişen kil tabakası doğal bir yalıtım bariyeri oluştururken, yağmur sularının yerin altına kaçmadan yüzeyde tutunmasını sağladı.
Yüksek harcamalar gerektiren betonarme baraj ve bentlere gerek kalmadan tamamlanan geleneksel model, kurak dönemlerde dahi kuyu seviyelerini korumayı başardı. Taban yalıtımı ile beslenen yer altı kaynakları, benzer iklim zorlukları yaşayan kırsal yerleşimler için sürdürülebilir ve düşük maliyetli bir saha çözümü sundu.
