Güney Afrika’da 2,8 milyon yıl öncesine ait üç yaşındaki Taung çocuğu fosilindeki delikler, insan atalarının yırtıcı kuşlar tarafından avlandığını ortaya koydu. Bilim insanlarına göre gökyüzünden gelen bu ölümcül tehlike, korunma refleksinden dilin ortaya çıkışına kadar evrim sürecini kökten etkiledi.
Australopithecus africanus yavrusuna ait kalıntılardaki göz çukuru hasarlarının günümüz kartal saldırılarıyla eşleşmesi, avcı sanılan erken insanların aslında açık hedef olduğunu gösteriyor. BBC Türkçe’nin derlediği uzman değerlendirmeleri, bu kadim tehdidin bedensel ve toplumsal değişimi tetiklediğini vurguluyor.
Kartalların Bıraktığı Ölümcül İzler İncelendi
Fildişi Sahili’ndeki Taï Ormanı’nda taçlı kartalların avladığı 600’ü aşkın primatı araştıran Ohio Eyalet Üniversitesi primatoloğu Scott McGraw, kafataslarındaki deliklerin Taung çocuğuyla tamamen uyuştuğunu kaydetti. Süreci aktaran McGraw şu ifadeleri kullandı:
“Çalışmamızı değerlendiren hakemlerden biri fosil deposuna gidip Taung Çocuğu’nu incelediğinde, söz konusu hasarın birebir aynı olduğunu gördü.”
McGraw, yırtıcı kuş saldırılarının düzenli gerçekleştiğini ve eski fosillerin taranmasıyla yeni kanıtların çıkacağını savunuyor. Brighton Üniversitesi’nden arkeolog James Cole da ilk insanların yalnızca kartallara değil, leopar, sırtlan ve timsahlara da av olduğunu hatırlattı.
Sürü Halinde Yaşamak Ve Dilin Doğuşu
Yırtıcılardan korunma çabası, iki ayak üzerinde durarak etrafı izleme ve dayanışma gibi temel evrimsel kazanımları doğurdu. James Cole topluluk halinde yaşamanın getirdiği avantajı şu sözle özetledi:
“Kalabalıkta güvenlik vardır”
Pusu kuran yırtıcı kuşlara karşı kalabalık grupların sağladığı çoklu göz avantajı hayati rol oynadı. Cole, büyüyen topluluklarda iş bölümü ve uzak mesafeli iletişimin dili doğurabileceğini söylerken; McGraw ise primatların yırtıcı kuşlara özel çıkardığı uyarı seslerinin konuşmanın ilk adımları sayılabileceğini belirtti.
Dev Kanatlı Yırtıcılar Ve Efsaneler
Amerika kıtasında kanat açıklığı altı metreye yaklaşan leşçi ve avcı teratornlar yaşadı. Güney Kaliforniya ve Nevada’daki Aiolornis incredibilis beş buçuk metrelik kanat genişliğine ulaşırken, Oregon’da mamut ve insan kalıntılarıyla birlikte bulunan Teratornis woodburnensis dört metrelik açıklığa sahipti. Londra Doğa Tarihi Müzesi küratörü Joanne Cooper, bu devasa türlerin Thunderbird mitlerine kaynaklık etmiş olabileceğini kaydetti.
Yeni Zelanda’da Maori efsanelerine giren dev kuş Te Hokioi’nin Haast kartalı olduğu düşünülüyor. Harpi kartalının iki katı ağırlığa ve 10 santimetrelik pençelere sahip olan bu avcıyı Cooper “adeta uçan bir kaplan” olarak nitelendirdi. Dört metrelik moa kuşlarını avlayan Haast kartalının insanları da hedef alabildiğini aktaran Cooper durumu şöyle açıkladı:
“Çocuklar kesinlikle risk altındaydı. Bu hem hayranlık uyandırıcı hem de dehşet verici bir durum olmalı.”
İklim değişimi ve avcılığın etkisi tartışılsa da insanların yayılışıyla megafaunanın yüzde 95’lik kaybının aynı döneme rastladığı biliniyor.
